– ძმობილო, ტრანსფერი რა არის?

– აღარ გაიმეორო ეგ საშინელი სიტყვა.

-რატომ?

– იმიტომ, რომ ქვეყნად არ არსებობს მაგაზე საშინელი სიტყვა.

– მართლა? აბა, ტელევიზორში რომ ამბობენ და არ რცხვენიათ?

– რას ამბობენ ტელევიზორში?

– ტრანსფერი შედგაო.

– ჰოდა, სწორედ ეგ არის ყველაზე დიდი უბედურება.

– დაახლოებით რას ჰგავს ეგ ტრანსფერი?

– დაახლოებით… აი, ერთი ცალი კარტოფილი რომ ასი დოლარი დაგიფასონ და რომ იყიდო.

– რატომ უნდა ვიყიდო?

– იმიტომ, რომ ყველანი გეუბნებიან, აუ, ნახე, რა მაგარი კარტოფილიაო.

– კარტოფილში ას დოლარს როგორ მივცემ?

– არ არის, უფრო იაფად და…

– ეგ სხვა საქმეა.

– სხვა საქმე კია, მაგრამ შენც გამუდმებით უნდა იძახო, ასეთი კარტოფილი ქვეყანაზე არ არისო.

– რატომ?

– აბა, ბითურად ხომ არ გამოჩნდები? ხომ იტყვიან, ნახე ერთ ცალ ჩვეულებრივ კარტოფილში ასი დოლარი გადაიხადაო.

– და სხვები რატომღა აქებენ იმ კარტოფილს?

– ხელფასს იღებენ ამ საქმეში და აქებენ.

– კი მაგრამ, როგორ უნდა შემოგასაღონ უვარგისი კარტოფილი ას დოლარად?

– გაგითლიან, დაგიჭრიან, ტაფაზე დაგიყრიან, შეგიწვავენ. საიდან მოიტანე, რომ უვარგისი კარტოფილია? საქმეც ეგ არის, რომ ჩვეულებრივია და ცალი ასი დოლარი ღირს.

– უფრო იაფად არ იქნება?

– უფრო იაფად კი გამოვა, მაგრამ ის იაფი, არც მთლად იაფი, სამაგიერო კი მთლად უვარგისი იქნება.

– მაშ, ეს ქვეყანა კარტოფილის პიურე ყოფილა.

– პიურემდე მიღწევა უნდა, ბევრი მუშაობა.

– მუშაობა?

– ხომ უნდა იძახო, ეს კარტოფილი მართლაც ასი დოლარი ღირსო. მუშაობაა, მაშ რა? თანაც, პიურესაც გაკეთება უნდა.

– და რა იქნება, რომ გააკეთებ?

– რა უნდა იყოს, მილანის “ინეტნაციონალე”

– ასე ჰქვია პიურეს?

– პიურეს კი არა… ტრანსფერი რა არისო, არ მეკითხებოდი?

– მერე?

– მერე აგიხსენი.

– და ის კარტოფილი ვინ არის?

– ეგ თავად გამოიცანი.

– კარტოფილი როგორ გამოვიცნო? კარტოფილი კარტოფილია.

– კარტოფილი კი არა, კარტოფილები. ეგენი ყველანი ასდოლარიანი კარტოფილები არიან.

– კარგად ვერ ვხვდები.

– რას ვერ ხვდები? დი სტეფანო დათლიდა მაგ კარტოფილს, ტაფაზე დაყრიდა და შეახრამუნებდა. თუმცა, ისიც უნდა გითხრა, რომ ერთ ჭამაზე არ ეყოფოდა.

– ცოტა ყოფილა…

– ცოტა არა, უბრალოდ, პატარა კარტოფილებია. არც ბესტს ეყოფოდა, არც კრუიფს, დაჟე არც ჯანი რივერას.

– ის რო იყო, ხუჭუჭთმიანი?

– ვინ?

– ამ ზაფხულს რომ სულ ვერტალიოტში იჯდა.

– პლატინი…

– დიახ.

– არა, არც მაგას ეყოფოდა. ჯერ ბიჭი მოიზარდოს, არც ბიჭს ეყოფა.

– ბიჭი ვინ არის?

– მაიკლი, ოქრობიჭი.

– და გაზა?

– რა გაზა?

– გაზას ეყოფოდა?

– ადრე ეგებ არც ყოფნოდა. მერე ხომ თვითონაც გაკარტოფილდა

– მაინც ვერ გავიგე, რა არის ტრანსფერი.

– ცუდი სიტყვაა, არ გაიმეორო

– და რატომ ღირს ერთი ცალი კარტოფილი ასი დოლარი?

– ბაზარი ეგეთია.

– დეზერტირების?

– არა, ფეხბურთის.

14.11.1998

წილი
წინა სტატიაბობი
შემდეგი სტატიასაჭირბოროტო კითხვა-პასუხი
გიო ახვლედიანი
გიო ახვლედიანს „სარბიელში“ ხუმრობით ცოცხალ კლასიკოსს ვეძახდით, თუმცა რაღა ხუმრობით, ერთი კრიტიკოსის აზრით, 90-იანი წლების ქართული პროზა გიო ახვლედიანის, იგივე აკა მორჩილაძის დროება იყო. „სარბიელში“, მაგალითად, ინგლისური პრემიერლიგის ამბებს მიმოიხილავდა ირაკლი გამყრელიძის ფსევდონიმით, საკრივო ამბებს კი ალბერტ ხაჩატურიშვილის სახელით. მეტწილად ცხოვრობს ლონდონში, „სარბიელში“ მუშაობისას კი მის ოთახში, კედელზე მიჭედებულ ლურსმანზე ეკიდა ჰოლმსისეული სამონადირეო ქუდი.